‏نمایش پست‌ها با برچسب قرنِ سرخ. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب قرنِ سرخ. نمایش همه پست‌ها

یکشنبه، مرداد ۲۲، ۱۳۹۶

چرا زن هایِ بلوک سوسیالیستی رضایتِ جنسیِ بیشتری داشتند؟

کریستِن.آر.گودسی
ترجمه فرهاد مرادی

[از ماه مارسِ امسال «نیویورک تایمز» دست به کار انتشار ویژه نامه ای شده است تحت عنوان «قرن سرخ»[1]. مقاله های این ویژه نامه، که به مرور و به مناسبت صدمین سالگرد انقلاب اکتبر منتشر می شود، نکته هایی دارد درباره تاریخ مبارزه و دستاوردهای کمونیست ها در قرن بیستم. به همین خاطر بخش تازه ای به کولی اضافه کرده ام با همان عنوان ویژه نامه نیویورک تایمز. از قرن سرخ مقاله هایی انتخاب می کنم و متن ترجمه شده آنها به مرور در کولی منتشر می شود. مقاله پیش رو یکی از همین مقاله هاست که دوازدهم آگوست منتشر شد.]


وقتی آمریکایی ها درباره کمونیزمِ اروپای شرقی فکر می کنند، محدودیت های سفر، چشم اندازهایِ مغمومی از بلوک های خاکستری رنگ سیمانی، زن ها و مردهایی نگون بخت، که با حالی نزار در صف های طویلِ مغازه های خالی از اجناس ایستاده اند، و یا مأمورهای امنیتی، که در حال تجسس در زندگی خصوصی شهروندها هستند، به ذهن شان خطور خواهد کرد. اگرچه بخش قابل توجهی از این تصورها واقعی بود، ولی استریوتایپ های ما از زندگی کمونیستی راوی تمام داستان نیست.


احتمال دارد کسانی حقوق و امتیازهایِ زن های بلوک شرق را، که در دموکراسی هایِ لیبرال آن روز ناشناخته بود، به خاطر داشته باشند. دولت های کمونیستی برای آموزش و پرورش زن ها سرمایه گذاری های هنگفت می کردند. آن زن ها بخشی از نیروی کار جامعه بودند، مرخصی زایمان داشتند و برنامه رایگان و تضمین شده نگهداری از کودکان در اختیارشان بود. با این حال زندگی های آنها از مزیت دیگری نیز برخوردار بود که تا کنون کمتر مورد توجه قرار گرفته است: در حکومت های کمونیستی زن ها لذت جنسی بیشتری را تجربه می کردند.


یکی از مطالعه های جامعه شناختی، که در 1990 و پس از اتحاد آلمان غربی و شرقی انجام شد، نشان می دهد که زن های آلمان شرقی دو برابر بیشتر از زن های آلمان غربی به ارگاسم می رسیدند. محقق ها، به ویژه از این رو که زن های ساکن آلمان شرقی همزمان از کارهای بیرون و داخل خانه رنج می بردند، از این رضایت جنسیِ گزارش شده متحیر بودند. بر خلاف وضعیت این زن ها، زن های ساکنِ آلمان غربیِ پس از جنگ جهانی دوم در خانه می ماندند و با تولیدهای اقتصاد رو به رشد سرمایه داری کیف می کردند. با این وجود، در مقام مقایسه با زن هایی که می بایست در صفِ دستمال توالت می ایستادند، این گروه از زن هایِ خانه نشین هم رابطه های جنسی کمتری داشتند و هم رضایت جنسی شان پایین تر بود.


این سویه مشخص از زندگی در پس «پرده آهنین» را چگونه می توان تشریح کرد؟


«آنا دورچیوا»، زنی اهل بلغارستان که وقتی برای نخستین بار در سال 2011 ملاقاتش کردم 65 سال داشت، را در نظر بگیرید. او، که 43 سالِ نخست عمرش را در حکومت کمونیست ها گذرانده، بارها نسبت به موانعی که توسط بازار آزاد برای توانایی بلغارها به منظورِ ساختن رابطه هایِ سالم عشقی ایجاد شده، شکوه کرده است. «به طور قطع در دوران حکومت کمونیست ها بعضی چیزها بد بود، ولی زندگی من در آن دوران پر بود از داستان های عشقی». اینها را دورچیوا می گوید:«بعد از آنکه طلاق گرفتم، هم شغلم را داشتم و هم درآمدم را. به همین خاطر برای تأمین کردن زندگی ام نیازمند هیچ مردی نبودم».


خانم دورچیوا فرزندش را برای سال ها به تنهایی بزرگ کرد، با این وجود مصرانه اعتقاد دارد که زندگی وی در سال های پیش از 1989 بارها لذت بخش تر از زندگی پریشان و پر دغدغه دخترش، که در اواخر دهه 1970 متولد شده، بوده است. «او فقط کار می کند و کار می کند». خانم دورچیوا، که این عبارت ها را درباره دخترش در سال 2013 به من گفت، اینطور ادامه می دهد:«او وقتی شب ها به خانه بر می گردد بیشتر از این حرف ها خسته شده تا بتواند با شوهرش باشد. البته اهمیتی هم ندارد، چون همسرش نیز به همان اندازه خسته است. آنها فقط مثل زامبی ها روبروی تلویزیون می نشینند. من وقتی به سن و سال او بودم سرگرمی های بیشتری داشتم».


سال گذشته در «جِنا»، شهری دانشگاهی در آلمان شرقی سابق، با زنی تقریباً سی ساله به نام «دَنیِلا گُروبر»، که همین اواخر ازدواج کرده است، صحبت می کردم. گویا مادر وی – که در حکومت کمونیست ها به دنیا آمده و رشد کرده – خانم گروبر را برای بچه دار شدن تحت فشار گذاشته است. «او نمی داند در حال حاضر بچه دار شدن تا چه اندازه دشوار است – بچه دار شدن پیش از تخریب دیوار برای زن ها آسان تر بود». او، که در حرف هایش به برچیدن دیوار برلین در سال 1989 اشاره می کرد، به من چنین گفت:«در آن دوران آنها مهدکودک و پرستار بچه داشتند و می توانستند بدون آنکه شغل شان را از دست بدهند به مرخصی زایمان بروند. من قراردادی کار می کنم و به همین خاطر برای حاملگی وقت ندارم».


این شکاف نسلی میان مادرها و دخترها، کسانی که بزرگسالی را پیش و پس از 1989 تجربه کرده اند، منجر به حمایت از ایده معنادارتر بودن زندگی های زن ها در دوران حکومت های کمونیستی شده است. کیفیت زندگی زن هایِ دوران کمونیست ها به این واقعیت مدیون بود که رژیم های کمونیستی آزادی زنان را به همان اندازه در مرکز جامعه های پیشرفته «سوسیالیست علمی» می دیدند، که خودِ زن ها می دیدند.


رستگاری زن ها در مرکز سوسیالیزم علمی


تصویری از «الکساندرا کولونتای»
اگرچه دولت های کمونیستی اروپایِ شرقی، به منظور تسریع فرایند صنعتی شدن شان پس از جنگ جهانی دوم، به نیروی کار زن ها نیاز داشتند، ولی بنیان ایدئولوژیک برابری زن ها و مردها، در قرن نوزدهم و توسط «آگوست ببل» و «فردریش انگلس» پایه ریزی شده بود. پس از به قدرت رسیدن بلشویک ها، و در نخستین سال های حکومت شوراها، نیز «ولادیمیر لنین» و «الکساندرا کولونتای[2]» - بر پایه استدلال کولونتای مبنی بر ضرورت رها شدن عشق از قید ملاحظه های اقتصادی –  اسباب یک انقلاب جنسی را فراهم آوردند.


به رسمیت شناخته شدن حق رأیِ زن ها توسط اتحاد جماهیر شوروی در سال 1917 اتفاق افتاد؛ یعنی سه سال پیش از آنکه همین اتفاق در ایالات متحد آمریکا رخ دهد. بلشویک ها همچنین بر قانون طلاق اصلاحاتی روشنفکرانه اعمال کردند، حقوق مربوط به تولید مثل را به رسمیت شناختند و، با سرمایه گذاری برای راه اندازی رخت شورخانه های همگانی و سالن های غذاخوری عمومی، گام هایی در جهت اجتماعی شدن کارهای خانگی برداشتند. کمونیست ها زن ها را به عنوان نیروهای کار بسیج کردند و به همین خاطر آنها توانستند از سلطه مالی مردها آزاد شوند. در دهه 1920، و در آسیای مرکزی، زن های روس برای آزادی زن های مسلمان جنگیدند. این کارزارِ [اصلاحیِ] از بالا به پایین واکنشی خشن از جانب مردسالارهایی به همراه داشت که اشتیاقی نداشتتند تا خواهرها، همسرها و دخترهای شان از زنجیرهای سنت رهایی یابند. 


«ژوزف استالین»، در دهه 1930، بسیاری از حقوق زن ها را، که در ابتدای برقراری اتحاد جماهیر شوروی به رسمیت شناخته شده بود، نقض کرد. در این دوره سقط جنین بار دیگر غیر قانونی اعلام شد و ترویج بنیان خانواده در دستور کار قرار گرفت. با این حال، بحران کمبود نیروی مردانه کار، که از جمله بحران های ناشی از جنگ جهانی دوم بود، موجب شد تا باقی حکومت های کمونیستی برنامه های مربوط به رهایی زن ها – از جمله تحقیق بر روی اسرار جنسیتی آنها –  را در رأس امور قرار دهند. غالب زن های ساکن اروپای شرقی نمی توانستند به غرب سفر کنند و یا مطبوعات جهان آزاد را بخوانند، ولی سوسیالیزم علمی برای شان نفع هایی نیز به همراه داشت.


«از ابتدای سال 1952، متخصص های امور جنسی در چکسلواکی تحقیق و پژوهش بر روی ارگاسم زن ها را آغاز کردند و در 1961 یک گردهمایی مرتبط با همین موضوع برگزار شد». این گفته های «کاترینا لیسکوا» - استاد دانشگاهِ ماساریک جمهوری چک – است:«آنها بر اهمیت برابری زن ها و مردها، به عنوان هسته اصلی لذت زنانه، انگشت می گذاشتند. برخی حتی مدعی بودند که مردها می بایست در کارهای منزل و پرورش کودکان سهیم باشند، چون در غیر این صورت هیچ رابطه جنسیِ لذت بخشی وجود نخواهد داشت».


«آگنیشکا گوشچانسکا» - استادیارِ رشته مردم شناسی دانشگاهِ ورشو – در گفتگویش با من می گفت که پیش از 1989 متخصص های لهستانیِ امور جنسی «سکس را به تجربه های جسمانی محدود نمی کردند و در بررسی لذت جنسی بر اهمیت پس زمینه های اجتماعی و فرهنگی تأکید داشتند». از منظر وی پاسخ رویکرد سوسیالیستی به تعادل میان زندگی و کار این بود:« این گروه از دانشمندها استدلال می کردند که اگر زنی مضطرب باشد، بیش از اندازه کار کند و یا برای آینده و ثبات مالی اش نگرانی داشته باشد حتی بهترین تحریک ها نیز یاور رسیدن وی به لذت جنسی نخواهد بود».


«جمهوری به من آزادی داد» 


حکومت تک حزبی در تمامی کشورهای عضو «پیمان ورشو»، به پیاده شدن قانون های گسترده ی مرتبط با نهاد خانواده منجر شد. کمونیست ها، به منظور آموزش و پرورش زن ها و همچنین تضمین استخدام آنها، سرمایه گذاری های هنگفتی انجام دادند. کمیته های دولتی زن ها در پی آموزش مجدد پسرها بودند تا آنها دخترها را به عنوان رفقای تمام و کمال بپذیرند. همچنین آنها تلاش می کردند تا هم میهن های خود را قانع کنند که شووینیسم مردانه چیزی جز رسوبات بر جا مانده از گذشته مربوط به پیش از جامعه سوسیالیستی نیست.


اگر چه تفاوت در سطح دستمزدها و تفکیک محیط های کاری زن ها و مردها در حکومت های کمونیستی ادامه داشت و کمونیست ها نیز هرگز نتوانستند به طور کامل پدرسالاری داخلی را اصلاح کنند، ولی زن های کمونیست از شأن و منزلتِ خود مختاری – که بسیاری زن های غربی تنها می توانستند تصورش را داشته باشند – لذت می بردند. زن های بلوک شرق نیازی به ازدواج کردن نداشتند و یا مجبور نبودند به خاطر پول تن به برقراری رابطه جنسی بدهند. دولتِ سوسیالیست نیازهای اساسی زن ها را در نظر می گرفت و کشورهایی مثل بلغارستان، لهستان، مجارستان، چکسلواکی و آلمان شرقی، به منظور حمایت از زن های سرپرست خانوار، مطلقه و بیوه، منابعی اضافه تر را در اختیار زن ها قرار می داد. غالب کشورهای اروپای شرقی – به غیر از رومانی، آلبانی و شورویِ دوران استالین – دسترسی به آموزش های جنسی و سقط جنین را ضمانت کرده بودند. این اقدام هزینه های اجتماعی بارداری ناخواسته را کاهش می داد و همچنین هزینه فرصت مادر شدن را پایین نگه می داشت.


اگرچه برخی فمنیست های لیبرال در غرب دستاوردهای کمونیست ها در زمینه حقوق زن ها را به سختی می پذیرفتند، ولی در عین حال منتقد دستاوردهای سوسیالیسم دولتی نیز بودند چون آن دستاوردها را ناشی از جنبش های مستقل زن ها نمی دانستند و آنها را نماینده نوعی اصلاحات از بالا تلقی می کردند. در حال حاضر بسیاری از دانشگاهی های فمنیست به آغوش نسبی گرایی فرهنگی دیکته شده توسط الزامات تئوری «تقاطع»[3] افتاده اند. گویی تمام آن برنامه های سیاسی از بالا به پایین، که قصد جا انداختن ارزش هایی جهانی مثل حقوق برابر برای زن ها را داشتند، از مد افتاده باشد. 


متأسفانه بسیاری از پیشرفت ها در زمینه آزادی زن ها در کشورهای سابق عضو «پیمان ورشو» یا از بین رفته اند و یا با عقبگرد مواجه شده اند. در حال حاضر دختر بزرگسالِ خانم دورچیوا و خانمِ گُروبرِ جوان دارند با مشکل هایی در کار و زندگی شان دست و پنجه نرم می کنند که پیش از این حکومت های کمونیستی آنها را برای مادران شان حل کرده بودند. خانم دورچیوا یکبار به من چنین گفت:«جمهوری [خلق بلغارستان] به من آزادی داد و بعد دموکراسی بسیاری از آن آزادی ها را از من گرفت». خانم گروبر نیز، که نسبت به سبعیت کمونیزمِ آلمان شرقی هیچ توهمی ندارد، اینطور می گوید:«[اگر کمونیست ها می ماندند] حالا همه چیز اینقدر دشوار نبود». 


به خاطر حمایت زن های کمونیست از برابری جنسیتی در محیط کار، خانه و [حتی] در رختخواب، و همچنین به خاطر اشتیاق شان برای به اجرا در آوردن این خواست، می توان آنها را، که در دم و دستگاهِ دولتی صاحب منصب بودند، «امپریالیست های فرهنگی»[4] خطاب کرد. با این وجود آن آزادی، که آنها به صورت رادیکال تحمیل اش کردند، میلیون ها جانِ ساکن این سیاره را دگرگون کرد – کسانی که حالا در مقامِ مادرها و مادربزرگ هایِ شهروندهایِ بزرگسال کشورهای عضو اتحادیه اروپا در حال تردد در میان ما هستند. محتمل است اصرار آن رفقا در مداخله دولت به احساس های پست مدرن امروز ما لطمه وارد کند، ولی گاهی اوقات تغییر اجتماعی ضرورت دارد. [اموری] که [اگر تغییر داده نشوند] به زودی به چشم نظم طبیعی امور به آنها نگاه خواهد شد و نیازمند صدور یک «اعلامیه آزادی[5]» از بالاست. 


[1]  ترجمه مقاله قبلیِ مجموعه «قرن سرخ» در کولی: وقتی کمونیزم الهام بخش آمریکایی ها بود
[2]  از اعضای بلشویک ها و نخستین سفیرِ زن در جهان – م.
[3]  مفهومی بر پایه «نسبیت فرهنگی» و «سیاست هویت» که نخستین بار توسط «کیمبرلی ویلیامز کِرِنشا» - فعال جنبش حقوق مدنی آمریکا – به کار رفت – م.
[4]  طرفدارهای نظریه «نسبیت فرهنگی» با تمرکز بر محل تولد ارزش های جهان شمول مدرن (یعنی غرب) ، آنها را نوعی تحمیل ارزش های غربی بر باقی ملت ها به حساب می آورند. به همین خاطر نیز جهان شمول دانستن این ارزش ها را نوعی امپریالیسم فرهنگی خطاب می کنند.در اینجا نویسنده، زن های ترقی خواه کمونیستِ عضو هیئت حاکمه کشورهای سوسیالیستی را «امپریالیست فرهنگی» خطاب می کند تا به  طرفدارهای نظریه نسبی گرایی فرهنگی طعنه زده باشد – م.    
[5]  ارجاع نویسنده به صدور اعلامیه لغو برده داری توسط «آبراهام لینکلن» است – م.

جمعه، مرداد ۲۰، ۱۳۹۶

وقتی کمونیزم الهام بخشِ آمریکایی ها بود



ویویان گورنیک
ترجمه فرهاد مرادی 

[از ماه مارسِ امسال «نیویورک تایمز» دست به کار انتشار ویژه نامه ای شده است تحت عنوان «قرن سرخ». مقاله های این ویژه نامه، که به مرور و به مناسبت صدمین سالگرد انقلاب اکتبر منتشر می شود، نکته هایی دارد درباره تاریخ مبارزه و دستاوردهای کمونیست ها در قرن بیستم. به همین خاطر بخش تازه ای به کولی اضافه کرده ام با همان عنوان ویژه نامه نیویورک تایمز. از قرن سرخ مقاله هایی انتخاب می کنم و متن ترجمه شده آنها به مرور در کولی منتشر می شود. مقاله پیش رو یکی از همین مقاله هاست که بیست و نهم آوریل 2017 منتشر شد.]

تصویری از سخنرانی «یوجین دنیس»، رهبر حزب کمونیست آمریکا، در 1947
در 1962، و در جریان یکی از گردهمایی های شهر نیویورک، «موری کِمپتون» - روزنامه نگارِ بنامِ لیبرال –  به یکی از مستمعین، که جزو سرخ هایِ کهنه کار بود، چنین گفت:«در طول زندگی کمونیست های زیادی را شناخته ام. در نظر من آنها هرگز جزو تبهکارها نبوده اند. اگرچه با یکدیگر اختلاف نظر داشته ایم، اما پیش از هر چیز به شخصه آنها را فعال های [اجتماعی و سیاسی] می دانم. حضور شما در این کشور از جمله خوش اقبالی های آن به حساب می آید؛ هرچند این کشور تا به حال روی خوش به شما نشان نداده است. شما بازداشت شده اید، تحت تعقیب قرار گرفته اید، تلفن های شما را شنود کرده اند و فرزندهای تان اخراج شده اند. با این حال می توانم به جرأت بگویم، که با وجود تمام این مشقت ها، شمارِ بزرگی از شما همچنان دلیر، نیکخواه و سرسخت باقی مانده اند. به شما درود می فرستم و امیدِ زمانه ای بهتر را دارم».


مادرم، که آن روز جزو مستمعینِ حرف هایِ کِمپتون بود، وقتی به خانه بازگشت چنین گفت:«اقبال آمریکا بلند است که کمونیست ها در این کشور حضور داشته اند. اکثریت قاطع کمونیست ها به این کشور سیخونک زده اند تا در مسیر دموکراسی پا بگذارد – همان دموکراسیِ کذایی که این کشور همواره مدعی وجود داشتن آن بوده است».


والدین من جزو سوسیالیست های طبقه کارگر بودند. من، که در اواخر دهه 1940 و اوایل دهه 1950 رشد کردم، به آنها و دوستانِ آنها، که خود را «مترقی» می نامیدند، فکر می کردم. در آن زمان جامعه شناسیِ جهانِ ترقی خواه ها امری پیچیده بود. در مرکز این جهان جمعیت سازهایِ تمام وقتِ حزب کمونیست، در حاشیه اش هوادارهای جناح چپ و در دیگر نقاط مختلف آن نیز طیفی از اعضای حزب تا رفقایِ محترم [و معتمد] قرار داشتند.


در دوران کودکی ام این تمایزها برایم معنایی نداشت. از منظر من تمام مردمانی که به آپارتمان ما در محله برانکسِ نیویورک می آمدند، در مراسم هایِ جمع آوری کمک مالی برای حزب حضور داشتند، با ما به گردهمایی ها می رفتند و یا در راهپیمایی های روز جهانی کارگر شرکت می کردند به سادگی در زُمره ترقی خواه ها بودند. آنها دور میز آشپزخانه چای می نوشیدند، ماهی و نان جو می خوردند و درباره «موضوع ها» حرف می زدند. من چیزی از حرف های آنها دستگیرم نمی شد، ولی با غنای گفتارشان، با استدلال های نیرومند شان و با اضطرار و اشتیاقی که در پسِ رودخانه گرم واژه های آنها جاری بود به وجد می آمدم.


آنها – آن لوله کش ها، آن پِرِس کارها، آن خیاط های صنعتی – جاشوهای رودخانه مذکور بودند. آنها در سفرشان تنها تجربه های محدود خویش را همراه نمی بردند، بلکه مجموعه جمع بندی های انتزاعی ناشی از تغییر قدرت ها را نیز با خود به همراه داشتند. وقتی این مردم به جایی می آمدند، ایده ها و سیاست، و در رأس تمام اینها، تاریخ با آنها وارد می شد. آنها در چارچوبی سخن می گفتند و فکر می کردند که از گمنامی، از بی نام و نشان بودن، بیرون شان می کشید و به آنها باوری می داد تا حقوق خویش را همسنگ با تعهد [اجتماعیِ] خود بدانند. آنها لعنت شدگان زمین نبودند، بلکه پرولترهایی بودند با اسطوره ساخته شده و جهان بینی متمدنانه خویش : انقلاب روسیه و ایدئولوژی مارکسیسم. 


در حالی که پیوستن هزاران فردِ رنجورِ طبقه کارگر – مثل کارگرهای یهودی بخش پوشاک، معدن چی های ویرجینیای غربی و میوه چین های کالیفرنیا – به حزب کمونیست حقیقت دارد، پیوستن بیش از هزاران فردِ تحصیلکرده طبقه متوسط – مثل معلم ها، دانشمندها و نویسنده ها – نیز به حزب حقیقی است. این گروهِ تحصیلکرده به صف کارگرها می پیوست چون حزب کمونیست، به واسطه شورِ سازماندهی و شیواییِ گفتارش، واجد اعتباری اخلاقی برای [نمایندگیِ] مفهومِ ضروریِ عدالت اجتماعی بود.


غالب کمونیست ها هرگز به مرکزهای فرماندهی حزب وارد نشدند، عضوی از کمیته مرکزی حزب را به چشم ندیدند و یا در جلسه های سیاستگذاری حضور نداشتند. با این حال هر یک از اعضا نسبت به نقش حیاتی اتحادیه های کارگری حزب در قیام کارگرهای صنعتی آگاهی داشت. وکلایِ حزب در جنوب وکالت سیاه پوست ها را بر عهده می گرفتند. جمعیت سازهایِ حزب با معدنچی های شرق آمریکا، با کارگرهای مزارع کالیفرنیا، با کارگرهایِ صنایع فولاد پنسیلوانیا می زیستند، دوشادوش آنها کار می کردند و گاهی همراه شان جان می سپردند. تمام اینها به وسیله سازمان هایی مثل انجمن جهانی کارگرها، کنگره ملی سیاه پوست ها و شوراهای بیکاران محقق می شد؛ سازمان هایی که توسط حزب پایه گذاری شده بودند. موقع بحران های جهانی – مثل رکود بزرگ و یا جنگ جهانی دوم – نیز نسخه های روزنامه «دیلی وُرکرز»، که توسط حزب کمونیست منتشر می شد، ظرف چند دقیقه به فروش می رفت.


احتمال دارد تا درک این موضوع در حالِ حاضر دشوار باشد، ولی قرائت حزب کمونیست از چشم انداز همبستگی جهانی مارکسیستی در آن زمان مایه تهیج زن ها و مردهای معمولیِ این سرزمین بود و حسی عمیق و انسانی  به آنها می بخشید. این قرائت تفسیری وسیع و روشن از زندگی ارائه می داد. این روشنایی و وسعت قائم بود به امری درونی که تنها به تعلق خاطر افراد منجر نمی شد، بلکه آنها را به خویش وابسته می کرد. نه هیچ یک از پاداش های دنیوی، نه حتی هیچ عشق، شهرت و یا ثروتی توان رقابت با این امر درونی را نداشت. همین قرائت از کلیت جهان و فرد، باعث می شد تا فساد دولتیِ [اتحاد جماهیر شوروی] در قلب ایمانِ کمونیست های مؤمن جایی نداشته باشد – حتی اگر بچه ای سه ساله هم می توانست نقش مخرب این فساد را به چشم ببیند. 


در فوریه 1956، یعنی زمانی که در بیستمین کنگره حزب کمونیست شوروی «نیکیتا خوروشف» از وحشت دوران استالین پرده برداشت، من بیست ساله بودم. هر شب کسانی دور میز آشپزخانه پدرم می نشستند، و تحت تأثیر آن افشاگری ها، خشمگین می شدند، گریه می کردند و یا تنها به نقطه ای خیره می ماندند. در آن روزها من بودم و خشم جوانی ام. «دروغ!». این را می گفتم و بر سر آنها فریاد می کشیدم:«دروغ، خیانت و قتل. و همه اینها را به نام سوسیالیزم انجام داده اند، به نام سوسیالیزم!». آنها با سردرگمی و قلب هایی شکسته، از من می خواستند تا صبور باشم. می گفتند آنچه اتفاق افتاده نمی تواند تمام ماجرا باشد. با این حال افشاگری ها حقیقت داشت.


گزارشِ بیستمین کنگره حزب کمونیست شوروی برای سازمان ها و تشکل های چپگرای سرتاسر جهان یک تخریب سیاسی محسوب می شد. تنها چند هفته پس از انتشار گزارش کنگره، سی هزار نفر از اعضای حزب کمونیست آمریکا استعفا دادند و در عرض همان سال تعداد اعضای حزب به اندازه سال تأسیس آن یعنی 1919 کاهش یافت: یک حزب کوچک در میدان سیاست آمریکا. 

عمر تأثیرگذار حزب کمونیست در ایالات متحد آمریکا تقریباً چهل سال بود. صدها هزار آمریکایی در یک زمان واحد و یا در طول آن چهل سال کمونیست بودند. بسیاری از این مردم انزوای اجتماعی، مصائب مالی و حرفه ای و زندان را تاب آوردند. آنها دو نسل از آمریکایی هایی بودند که زندگی های شان با تاریخ سیاسی به یکدیگر پیوند می خورد. تاریخ در زندگی های آنهاست و زندگی های آنها تاریخ است.